kuzu gibi olun diyorlar
buyuyup ortaya cikinca
koyun gibi gutmek icin sizi
.
can yücel
“susurluk” ismi su sığırından geliyor
“manda” demek yani
3 kasım 1996`da
susurluk yolunda
o iblis mercedes`in
masum kamyona çarpmasıyla
gazi tarafından vaktiyle
vaktinde sittir edilip de
sonradan harimimize
sinsi sinsi sokulan
manda var ya
işte o manda göle sıçtı
.
can yücel
“manda” demek yani
3 kasım 1996`da
susurluk yolunda
o iblis mercedes`in
masum kamyona çarpmasıyla
gazi tarafından vaktiyle
vaktinde sittir edilip de
sonradan harimimize
sinsi sinsi sokulan
manda var ya
işte o manda göle sıçtı
.
can yücel
senlen raks rakına kalktıkta
başım ayaklarınla
ayaklarım başınla beraber,
ve oran orama değdikçe,
evler boşalıyor
sokaklar boşalıyor
bahçeler masalar boşalıyordu
ben boşalıyordum,
bizden gayrı kalan
bi tek rüzgar vardı
yaprakları üfleyen rüzgar…
senden ayrılınca anımsadım
dünyanın bu kadar kalabalık olduğunu…
.
can yücel
başım ayaklarınla
ayaklarım başınla beraber,
ve oran orama değdikçe,
evler boşalıyor
sokaklar boşalıyor
bahçeler masalar boşalıyordu
ben boşalıyordum,
bizden gayrı kalan
bi tek rüzgar vardı
yaprakları üfleyen rüzgar…
senden ayrılınca anımsadım
dünyanın bu kadar kalabalık olduğunu…
.
can yücel
yaşama bir gitardır
tellerine vurdukça yediveren
güneş nasıl doğarsa
ve yeşil ne kadar solaksa
saksofon ne kadar benziyorsa asma kabaklarına
bir sebzevat kokusu sarıyor ortalığı
sanki sırık tomatları biz kızardık diyorlar
santana çaldıkça
kurbağalar ötüyor tosbağalar yürüyor
beni bir bostana gömün
gübre olmak istiyorum
.
can yücel
tellerine vurdukça yediveren
güneş nasıl doğarsa
ve yeşil ne kadar solaksa
saksofon ne kadar benziyorsa asma kabaklarına
bir sebzevat kokusu sarıyor ortalığı
sanki sırık tomatları biz kızardık diyorlar
santana çaldıkça
kurbağalar ötüyor tosbağalar yürüyor
beni bir bostana gömün
gübre olmak istiyorum
.
can yücel
istek ve aşk onları kavramış saçlarından
sürüklüyordu. gök mordu;
ayışığı ihtiyar çınar ağaçlarından
yüzlerine düşüyordu.
fısıl fısıl binlerce dudaktı yaprakları
dalcıkların kuytularda;
onların da kopmuş birer yaprak, dudakları
akıp gidiyor sularda.
sürükleniyordu aşkın sesine doğru;
aşkın çağrısı tez, keskin.
bir ateş yanıyordu sibiryalarında bu
işıksız serserilerin:
- içimi gıcıklıyor bu ıhlamur kokusu
bu ıhlamur kokusu, ah!
ya görünmez güllerin kokuları! .. - hep pusu
hep pusu bana, kah kah kah...
- bir kedi sever gibi okşasın istiyorum
parmakların saçlarımı.
bu gece bütün ömrüm yaşasın istiyorum
doyur bütün açlarımı!
birleşelim bu gece tek bir göğüste atan
kalbinde bin sevişmenin.
içsem şu damlayan ayışığını dallardan
ak südü sanki memenin.
ölsek bile ne çıkar! tek böyle sarmaş dolaş
şuracıkta sabah sabah
birbirinde başlamış, birbirinde tükenmiş
iki ölücük... - kah kah kah...
erkek susamış yılan gibi sokulgan, kıvrak
uzanıyor gözlerine;
bir şey boşalıyor lık lık lık, kadında sıcak
bir kan gibi ta derine.
ahmet muhip diranas
sürüklüyordu. gök mordu;
ayışığı ihtiyar çınar ağaçlarından
yüzlerine düşüyordu.
fısıl fısıl binlerce dudaktı yaprakları
dalcıkların kuytularda;
onların da kopmuş birer yaprak, dudakları
akıp gidiyor sularda.
sürükleniyordu aşkın sesine doğru;
aşkın çağrısı tez, keskin.
bir ateş yanıyordu sibiryalarında bu
işıksız serserilerin:
- içimi gıcıklıyor bu ıhlamur kokusu
bu ıhlamur kokusu, ah!
ya görünmez güllerin kokuları! .. - hep pusu
hep pusu bana, kah kah kah...
- bir kedi sever gibi okşasın istiyorum
parmakların saçlarımı.
bu gece bütün ömrüm yaşasın istiyorum
doyur bütün açlarımı!
birleşelim bu gece tek bir göğüste atan
kalbinde bin sevişmenin.
içsem şu damlayan ayışığını dallardan
ak südü sanki memenin.
ölsek bile ne çıkar! tek böyle sarmaş dolaş
şuracıkta sabah sabah
birbirinde başlamış, birbirinde tükenmiş
iki ölücük... - kah kah kah...
erkek susamış yılan gibi sokulgan, kıvrak
uzanıyor gözlerine;
bir şey boşalıyor lık lık lık, kadında sıcak
bir kan gibi ta derine.
ahmet muhip diranas
bir bahara açık duran penceresinde
belki bir gün gelir geçmiş zamanı arar
diyerek bu portreyi çizdi sanatkâr,
bir oda içinin ışık ve gölgesinde.
verdi bir başka renk,başka biçim,hasından;
diledi ki bir ölümsüz ömür yaşasın,
geçsin geceleri kışın,günleri yazın,
süzgün gözlerini seyredip aynasından.
severdi,ağlardı,güler ve hatırlardı
değişmeden önce sanatın fırçasında;
onun bu güzel e gebe rönesansında
günler birbirini güden hoş anılardı.
şimdi çerçevede mahpus yaşamaktadır,
alnında o yaman ölmezliğin zaferi;
uzak bir rüyada yüzer gibi gözleri,
artık ne gülmekte ne de ağlamaktadır.
ahmet muhip diranas
belki bir gün gelir geçmiş zamanı arar
diyerek bu portreyi çizdi sanatkâr,
bir oda içinin ışık ve gölgesinde.
verdi bir başka renk,başka biçim,hasından;
diledi ki bir ölümsüz ömür yaşasın,
geçsin geceleri kışın,günleri yazın,
süzgün gözlerini seyredip aynasından.
severdi,ağlardı,güler ve hatırlardı
değişmeden önce sanatın fırçasında;
onun bu güzel e gebe rönesansında
günler birbirini güden hoş anılardı.
şimdi çerçevede mahpus yaşamaktadır,
alnında o yaman ölmezliğin zaferi;
uzak bir rüyada yüzer gibi gözleri,
artık ne gülmekte ne de ağlamaktadır.
ahmet muhip diranas
bu ne yeşil, ne mavi bu, ne sarı? yolumuzda.
nasıl koyup gitmeli bu denizi, bu kırları?
uğulda, uğulda, uğulda sonbahar rüzgârı,
bir dal kırabilir misin bakalım, gönlümüzde?
bu şarkılar, bu hâlis sözler varken, dilimizde.
ahmet muhip diranas
nasıl koyup gitmeli bu denizi, bu kırları?
uğulda, uğulda, uğulda sonbahar rüzgârı,
bir dal kırabilir misin bakalım, gönlümüzde?
bu şarkılar, bu hâlis sözler varken, dilimizde.
ahmet muhip diranas
uçuyor, duran bir anın havasında
işıktan kuşları bir akşam seherinin;
gündüzün geceyle buluşan noktasında
yaklaşıyor musikisi eteklerinin.
ve sanki ufkuma baştanbaşa gül rengi
kanatlarını açmada bir altın devir.
başlıyor ömrün ve ölümün güzelliği,
söyleyecek şimdi zaferlerini şiir;
selam, sonsuzluğun aydınlık bahçesinden
selam, senelerce,senelerce evvele,
hatırası kalbe ışıklarla dökülen
en sevgiliye,en iyiye,en güzele.
geçmiş bir zamanı kalbim bulmak üzredir,
tamamlanacaktır yarım kalmış rüyalar;
ey hafıza cömert memenden beni emzir,
zengin renklerini ufkuma dök, ey bahar!
uzattığımız bu tası dolduracak mı
yine bol sularla akarak o çeşmeler?
yoksa , hiç bulunmayacak kadar uzak mı
dudakları öpüşlerle dolu geceler?
ey pembe akşamların karasevdaları!
güzelliklerine doyulmamış zamanlar!
ergen yastığının ateşten rüyaları!
ey, saf kalbimizde doğmuş ve ölmüş anlar!...
hatırası kalbe ışıklarla dökülen
en güzele, en iyiye, en sevgiliye
selam, sonsuzluğun aydınlık bahçesinden,
selam,senelerce öteye...
ahmet muhip diranas
işıktan kuşları bir akşam seherinin;
gündüzün geceyle buluşan noktasında
yaklaşıyor musikisi eteklerinin.
ve sanki ufkuma baştanbaşa gül rengi
kanatlarını açmada bir altın devir.
başlıyor ömrün ve ölümün güzelliği,
söyleyecek şimdi zaferlerini şiir;
selam, sonsuzluğun aydınlık bahçesinden
selam, senelerce,senelerce evvele,
hatırası kalbe ışıklarla dökülen
en sevgiliye,en iyiye,en güzele.
geçmiş bir zamanı kalbim bulmak üzredir,
tamamlanacaktır yarım kalmış rüyalar;
ey hafıza cömert memenden beni emzir,
zengin renklerini ufkuma dök, ey bahar!
uzattığımız bu tası dolduracak mı
yine bol sularla akarak o çeşmeler?
yoksa , hiç bulunmayacak kadar uzak mı
dudakları öpüşlerle dolu geceler?
ey pembe akşamların karasevdaları!
güzelliklerine doyulmamış zamanlar!
ergen yastığının ateşten rüyaları!
ey, saf kalbimizde doğmuş ve ölmüş anlar!...
hatırası kalbe ışıklarla dökülen
en güzele, en iyiye, en sevgiliye
selam, sonsuzluğun aydınlık bahçesinden,
selam,senelerce öteye...
ahmet muhip diranas
bir güzelim sensin, bir de gökyüzü,
gerisi denizler ötesi, hepsi.
gökyüzüyüm gündüzüyle, gecesiyle,
sen güzelim aşkıyla, neşesiyle
uyumlu, esgin, el ele, ikiniz,
mutlarla bezer, gönendirirsiniz
ömrümü, kıyısında bir akşamın.
bu kutlu anlarında yaşamamın
solumayı bile unutuyorum;
sanki ölümsüzlüğü tutuyorum!
ya o gökyüzü; öylesine mavi
üstümüzde, öylesine ebedi
o gökyüzü ve öylesine gerçek;
büyük, büyük, büyük, kocaman çiçek.
ahmet muhip diranas
gerisi denizler ötesi, hepsi.
gökyüzüyüm gündüzüyle, gecesiyle,
sen güzelim aşkıyla, neşesiyle
uyumlu, esgin, el ele, ikiniz,
mutlarla bezer, gönendirirsiniz
ömrümü, kıyısında bir akşamın.
bu kutlu anlarında yaşamamın
solumayı bile unutuyorum;
sanki ölümsüzlüğü tutuyorum!
ya o gökyüzü; öylesine mavi
üstümüzde, öylesine ebedi
o gökyüzü ve öylesine gerçek;
büyük, büyük, büyük, kocaman çiçek.
ahmet muhip diranas
bir gün gelir geçer bu geceler
tırtıllar tırmanır yapraklara.
damla damla sızmaz dudaklara
kalbin kaynağından bu heceler.
alnı işleyerek düşünceler
gözyaşları düşer zambaklara.
ve üşüşür olgun başaklara
akşamın dallarından serçeler..
ahmet muhip diranas
tırtıllar tırmanır yapraklara.
damla damla sızmaz dudaklara
kalbin kaynağından bu heceler.
alnı işleyerek düşünceler
gözyaşları düşer zambaklara.
ve üşüşür olgun başaklara
akşamın dallarından serçeler..
ahmet muhip diranas
sokakta gün, sokakta gece,
ben sen o biz kuş ve karınca.
sokaktan gelir vehimlerim,
sokakta geçer bayramlarım.
sokakta kibarlar, sakatlar,
alaylar, düğünler, tabutlar.
sokakta ağlanır, gülünür,
hayal kurulur ve ölünür.
memelerinde keder sütü,
şairi sokak anne büyüttü.
sokaktan işitti her gelin
seferberlik haberlerinin
gecede ayak seslerini.
çiziyorken kavislerini
ay, güneş, yıldızlar, koşarak,
unutuş da sendedir, sokak!
ahmet muhip diranas
ben sen o biz kuş ve karınca.
sokaktan gelir vehimlerim,
sokakta geçer bayramlarım.
sokakta kibarlar, sakatlar,
alaylar, düğünler, tabutlar.
sokakta ağlanır, gülünür,
hayal kurulur ve ölünür.
memelerinde keder sütü,
şairi sokak anne büyüttü.
sokaktan işitti her gelin
seferberlik haberlerinin
gecede ayak seslerini.
çiziyorken kavislerini
ay, güneş, yıldızlar, koşarak,
unutuş da sendedir, sokak!
ahmet muhip diranas
son aşkımdır bu –sen- ve son çile,
günümün son fecri, sonu artık;
giriver inince gün, aralık
kapımdan gelinlik elbisenle.
onu sevmekle geç, ey yaşamak!
ahmet muhip diranas
günümün son fecri, sonu artık;
giriver inince gün, aralık
kapımdan gelinlik elbisenle.
onu sevmekle geç, ey yaşamak!
ahmet muhip diranas
son bulut sıyrılınca üstünden
beyaz alevden bütününle sen
hayalimde belirmeden daha,
gece yeryüzü varıp uykuya
issızlıkta ay inince suya
benzedin odamda bir sabaha.
aman dur! ve hiç kıpırdama ki,
kusursuzluğunda başlar belki
kalbi ulaştıran yol allaha
sonsuzsun bu ak güzelliğinle!
ölüp, ölüp de her an sevginle
dirilmek... bir,bir daha,bir daha
ahmet muhip diranas
beyaz alevden bütününle sen
hayalimde belirmeden daha,
gece yeryüzü varıp uykuya
issızlıkta ay inince suya
benzedin odamda bir sabaha.
aman dur! ve hiç kıpırdama ki,
kusursuzluğunda başlar belki
kalbi ulaştıran yol allaha
sonsuzsun bu ak güzelliğinle!
ölüp, ölüp de her an sevginle
dirilmek... bir,bir daha,bir daha
ahmet muhip diranas
ey bir at üstünde doğduğum memleket,
oynadığım vadiler, geyikli ve sarp.
kızıl bayrakların uçuştuğu serhat,
davullar ve kafesinde çırpınan kalp!
yaylının rüzgarlanıp duran örtüşü,
karasız deniz gibi boş bir gökyüzü;
bir uçtan öbür ucu yemen türküsü,
öten çıngırak, koşan atlar ve step...
ah. sonsuz anadolum, sen! sen, sen, sen hep!
ahmet muhip diranas
oynadığım vadiler, geyikli ve sarp.
kızıl bayrakların uçuştuğu serhat,
davullar ve kafesinde çırpınan kalp!
yaylının rüzgarlanıp duran örtüşü,
karasız deniz gibi boş bir gökyüzü;
bir uçtan öbür ucu yemen türküsü,
öten çıngırak, koşan atlar ve step...
ah. sonsuz anadolum, sen! sen, sen, sen hep!
ahmet muhip diranas
bakıp imreniyorum akınına
şehrin üstünden geçen bulutların,
belki gidiyorlar yakınına
rüyamızı kuşatan hudutların.
evler, ağaçlar, sular, ben bu an
sanki bulutlarla bir, akıyoruz;
onların hevesine uyaraktan
cenup ufuklarına bakıyoruz.
biz de hafif olsaydık bir rüzgardan,
yer alsaydık şu bulut kervanında,
güzele’e ve yeni’ye doğru koşan
bu sonrasız gidişin bir yanında;
dağlara, denizlere, ovalara
uzansaydık yağarak iplik iplik
tohumları susamış tarlalara
bahar, gölge ve yağmur götürseydik.
bakıp imreniyorum akınına
şehrin üstünden uçan bulutların.
gidiyor, gidiyorlar yakınına
rüyamızı kuşatan hudutların.
ahmet muhip diranas
şehrin üstünden geçen bulutların,
belki gidiyorlar yakınına
rüyamızı kuşatan hudutların.
evler, ağaçlar, sular, ben bu an
sanki bulutlarla bir, akıyoruz;
onların hevesine uyaraktan
cenup ufuklarına bakıyoruz.
biz de hafif olsaydık bir rüzgardan,
yer alsaydık şu bulut kervanında,
güzele’e ve yeni’ye doğru koşan
bu sonrasız gidişin bir yanında;
dağlara, denizlere, ovalara
uzansaydık yağarak iplik iplik
tohumları susamış tarlalara
bahar, gölge ve yağmur götürseydik.
bakıp imreniyorum akınına
şehrin üstünden uçan bulutların.
gidiyor, gidiyorlar yakınına
rüyamızı kuşatan hudutların.
ahmet muhip diranas
dolu bir testi idim ben,
baş aşağı ettiniz beni;
eh, boşalıverdim derken...
iyi mi ettiniz yani?
sevgiler vardı içimde
ezgiler vardı, iyilikler...
boşaltıverdiniz, hem de
düşürüp kırmaktan beter.
hoş, yine bir testiyim ben,
yine varım ama bomboş...
ahmet muhip diranas
baş aşağı ettiniz beni;
eh, boşalıverdim derken...
iyi mi ettiniz yani?
sevgiler vardı içimde
ezgiler vardı, iyilikler...
boşaltıverdiniz, hem de
düşürüp kırmaktan beter.
hoş, yine bir testiyim ben,
yine varım ama bomboş...
ahmet muhip diranas
titrek bir damladır aksi sevincin
yüzünün sararmış yapraklarında
ne zaman kederden taşarsa için
şarkılar taşırsın dudaklarında.
işlerken hülyama sesten örgüler
bir çini vazodan dökülen güller
gibi hülyada fecirler güler
buruşmuş bir çiçek parmaklarında.
gözlerin kararan yollarda üzgün
ve bir zambak kadar beyazdı yüzün
süzülüp akasya dallarından gün
erir damla damla ayaklarında.
sesin perde perde genişledikçe
solan gözlerinden yağarken gece
sürür eteğini silik ve ince
bir gölge bahçenin uzaklarında.
sen böyle kederden taştığın akşam
derim dudağında şarkı ben olsam
gözlerinde damla, içinde gam
eriyen renk olsam ayaklarında.
ahmet muhip diranas
yüzünün sararmış yapraklarında
ne zaman kederden taşarsa için
şarkılar taşırsın dudaklarında.
işlerken hülyama sesten örgüler
bir çini vazodan dökülen güller
gibi hülyada fecirler güler
buruşmuş bir çiçek parmaklarında.
gözlerin kararan yollarda üzgün
ve bir zambak kadar beyazdı yüzün
süzülüp akasya dallarından gün
erir damla damla ayaklarında.
sesin perde perde genişledikçe
solan gözlerinden yağarken gece
sürür eteğini silik ve ince
bir gölge bahçenin uzaklarında.
sen böyle kederden taştığın akşam
derim dudağında şarkı ben olsam
gözlerinde damla, içinde gam
eriyen renk olsam ayaklarında.
ahmet muhip diranas
bir bahar sabahının karanlığında ıssız
gökte diz çökmüş iki titrek ışıklı yıldız
olan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
mutlu, esen ve hoşken ve gülerken gülerken
nerden gelir bilinmez üzgünlüklerle birden
solan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
ne zaman perdelese içlerini bir buğu
ölümüm güzelliği, özlemim yorgunluğu
dolan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
kalbinizin sezilmez parıltıcıklarını
bir büyük ateş gibi göstermenin sırrını
bulan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
ahmet muhip diranas
gökte diz çökmüş iki titrek ışıklı yıldız
olan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
mutlu, esen ve hoşken ve gülerken gülerken
nerden gelir bilinmez üzgünlüklerle birden
solan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
ne zaman perdelese içlerini bir buğu
ölümüm güzelliği, özlemim yorgunluğu
dolan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
kalbinizin sezilmez parıltıcıklarını
bir büyük ateş gibi göstermenin sırrını
bulan gözlerinize aşıkım, bayan ülker!
ahmet muhip diranas
yel yapraklarımı savurur,
dört yanım yağmurla örtülü;
güz vaktim gerçek ya, ne yağmur!
kafamda hep bir uykusuzluk
ve masamda bir düşler gülü,
gecenin içinde, soyunuk.
ve bir düşünce arasında
ellerim; beyaz, boş ve bencil,
bu gül’le gece arasında,
kopmuş gidiyor dallarımdan...
hayır, başımdan yana değil
uykusuzluğum, ellerimden.
(bkz: ahmet muhip diranas)
dört yanım yağmurla örtülü;
güz vaktim gerçek ya, ne yağmur!
kafamda hep bir uykusuzluk
ve masamda bir düşler gülü,
gecenin içinde, soyunuk.
ve bir düşünce arasında
ellerim; beyaz, boş ve bencil,
bu gül’le gece arasında,
kopmuş gidiyor dallarımdan...
hayır, başımdan yana değil
uykusuzluğum, ellerimden.
(bkz: ahmet muhip diranas)
ağaçların daha bu bahçelerde
bütün yemişleri dalda sarkıyor,
umutların mola verdiği yerde
geceler bir nehir gibi akıyor.
baksan bir uzaklık var hangi yana,
hangi eşyaya dönsen boş bir ayna;
varmak istediğim uzak limana
gemiler beni almadan kalkıyor.
gelmedi gün daha çalmadı saat,
daha uçurmuyor beni bu kanat;
sabırsızlanma, ey kapımdaki at!
güneş daha gözlerimi yakıyor.
(bkz: ahmet muhip diranas)
bütün yemişleri dalda sarkıyor,
umutların mola verdiği yerde
geceler bir nehir gibi akıyor.
baksan bir uzaklık var hangi yana,
hangi eşyaya dönsen boş bir ayna;
varmak istediğim uzak limana
gemiler beni almadan kalkıyor.
gelmedi gün daha çalmadı saat,
daha uçurmuyor beni bu kanat;
sabırsızlanma, ey kapımdaki at!
güneş daha gözlerimi yakıyor.
(bkz: ahmet muhip diranas)
neden bekliyorsun?
bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?